ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ ့ၾကပါေစခင္ဗ်ာ...

အားျဖစ္ေစဖုိ ့ ကြန္မန္ ့ခ်န္ထားေပးၾကပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္...

Sunday, September 15, 2013

မုိးသည္းည ပုံျပင္ (ဒုတိယပိုင္း)


ပထမပိုင္း ဖတ္ရႈရန္ -
  http://htawoo.blogspot.com/2013/08/blog-post_3258.html
(ယခင္လမွ အဆက္)
                                  
                                     ()

             ညေမွာင္ေမွာင္ထဲ ရန္ျဖစ္သံမ်ား တျဖည္းျဖည္း က်ယ္လာကာ ေအာ္ဟစ္လာသည္အထိ ျဖစ္လာေလေသာအခါ အိပ္ရာထက္မွ ကြ်န္မ လန္ ့ႏိုးလာခဲ့ရသည္။သူတို ့ေတြ ရန္ျဖစ္၍ ေကာင္းေနၾကဆဲ အခ်ိန္တြင္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အားငယ္စိတ္ျဖင့္ အိပ္ရာထက္မွာ မ်က္ရည္ရစ္၀ဲေနခဲ့ရသည္ကို
အေဖတုိ ့အေမတုိ ့ တေတြ မသိရွာၾကေလေရာ့သလား
           ေနာက္ေန ့မနက္ေရာက္လာလွ်င္ေတာ့ အေဖႏွင့္အေမတုိ ့ ႏွစ္ဦးစလုံးလည္း စက္ရုပ္ေတြလို လႈပ္ရွားေနၾကမည္ကို ေတြးမိရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရသည္။အေဖက မနက္အေစာၾကီး ဘာမွ် မစားေတာ့ဘဲ ရုံးသြားတတ္သလုိ အေမသည္လည္း
မနက္အေစာၾကီး ထကာ ဟင္းခ်က္ရန္အတြက္ ေစ်းထဲ ထြက္သြားတတ္ေပလိမ့္မည္။အေမ ေစ်း၀ယ္ရာမွ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္လည္း အရင္က ၾကားေနက်  ခ်ဳိရႊင္ၾကည္ျမလွသည့္ အသံသည္ပင္ ေပ်ာက္ဆုံးဆိတ္သုန္သြားေပလိမ့္မည္။မည္သို ့ပင္ ျဖစ္ေစ။ထုိအျဖစ္မ်ဳိး ၾကဳံလာေအာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ အဓိကတရားခံစစ္စစ္က ကြ်န္မ အေဖကိုယ္တုိင္ပါပဲေလ။
              ထုိညက ခါတုိင္းညလုိပင္ မုိးေတြ သည္းၾကီးမည္းၾကီး ရြာသြန္းခဲ့သည့္ မုိးသည္းည တစ္ည။အျမဲလုိလုိ အိမ္ျပန္ေနာက္က်တတ္သည့္ အေဖသည္လည္း အရက္ကေလး တျမျမေသာက္ျပီး အေမ့ကို စိတ္နာၾကည္းဖြယ္ ဆုိလာေလသည္။ ထုိမွ်မကဘဲ အေမခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေသာ အျပဳအမူမ်ဳိးကို က်ဴးလြန္ခဲ့ေသးသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍  အိမ္ကို အေဖ ျပန္လာခ်င္သည့္အခ်ိန္တြင္သာ ျပန္လာတတ္သည္။ အခုေတာ့လည္း အရင္က ေႏြးေထြးခဲ့ဖူးေသာ ေမတၱာစံအိမ္ေလးသည္ အေဖဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္မွစ၍ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့သည္မွာ ၾကာေညာင္းလွပါျပီ။
           ထုိသုိ ့ ျပဳမူခဲ့ျပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း အေဖ ကြ်န္မကို စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ ့ေျပာဆိုလာသည့္တုိင္
မလႈပ္မယွက္ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လုိ သမီး တုန္ ့ျပန္လုိက္မိတာ သမီး မမွားေလာက္ဘူး ထင္ပါတယ္ အေဖရယ္။
အေဖကေတာ့ ညွဳိးငယ္သည့္မ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ ကြ်န္မကို စိုက္ၾကည့္လုိ ့။ျပီးလွ်င္
                         သမီးအေမက သမီးကို ဘာေတြ ေျပာထားေသးလုိ ့လဲ သမီး…”       
             ဟူ၍ ကြ်န္မပခုံးကို လႈပ္ယမ္းကာ ေၾကကြဲစို ့နင့္စြာ အေဖ ဆုိလာေတာ့သည္။အေဖ့ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း ဘာမွ်ျပန္မေျပာဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္လွ်က္ရိွေနေသာ သမီးျဖစ္သူကို ၾကည့္ျပီး အေဖ ဘယ္လုိမ်ား ခံစားေနရျပီလဲ။
သမီးတို ့အေပၚ အေဖေပးလာခဲ့သည့္ ေ၀ဒနာေတြက ဒီ့ထက္ ပိုဆုိးေနသည္ပဲေလ။
             ထုိညက မွတ္မွတ္ရရပင္ ကြ်န္မႏွင့္ ပတ္သက္၍ အေဖတုိ ့ စကားမ်ားခဲ့ၾကသည္။
             ထုိ ့ေနာက္တြင္ေတာ့ ပစၥည္းေကာက္ေပါက္သည့္အသံ၊ေအာ္ငစ္ငိုယိုေနသည့္ အသံမ်ားျဖင့္ အဆုံးသတ္ခဲ့ရသည္။အေဖကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္ ကားေမာင္းျပီး အျပင္ထြက္သြားခဲ့သည္။အေမကေတာ့ ကြ်န္မ အိပ္ေနေလာက္ျပီ အထင္ႏွင့္ မခမ္းႏိုင္ေသးသည့္ မ်က္ရည္မ်ားကို အိပ္ရာေဘးေတြ သြန္ထုတ္လို ့။
                                              @
              အတိတ္က ငယ္ဘ၀ကို ေတြးမိတုိင္း ယခုအခ်ိန္ထိတိုင္ နာက်င္လွ်က္ရိွဆဲ။အတိတ္ပုံရိပ္ၾကီးကို ေတြးမိေလတုိင္း ကိုက္ခဲလာတတ္သည့္ ေခါင္းကို ဖာရာစင္တေမာတစ္လုံးျဖင့္ ေခ်ာ့ေသာက္ကာ အိပ္စက္အနားယူလုိက္ရေတာ့သည္။
                                  @@@@@@@@@@
                                            ()
 
             ဒီမနက္ေတာ့ ေကာင္းကင္တစ္ခြင္လုံး အုံ ့ဆုိင္းလာကာ တိမ္တုိက္မ်ားသည္လည္း ညဳိမည္းေမွာင္မုိက္လ်က္ ရိွေလ၏။ညက မုိးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းျပီးေနာက္ ခဏတာအနားယူကာ သည္မနက္တြင္ ျပန္လည္ရြာသြန္းဖို ့ အားအင္စုေနေလသည္မ်ားလား။ေခါင္မုိးေပၚသို ့ မုိးေရမ်ား အျငိဳးတၾကီး သြန္က်လာသည့္အခါ အတိတ္က ျဖစ္အင္မ်ားကို ခံစားခ်က္မဲ့စြာ ေတြးေတာလာမိေစသည္။ထုိေန ့က အေမ ကြ်န္မကို ဖက္ျပီး တသိမ့္သိမ့္ ငိုေၾကြးခဲ့သည္။ကြ်န္မလည္း အေမႏွင့္အတူ ေရာငိုုခဲ့မိ၏။ထုိအခ်ိန္မွ စ၍ ကြ်န္မဘ၀သည္လည္း ေျပာင္းလဲမႈတရားၾကီး၏ ဒဏ္ခတ္မႈေအာက္တြင္ ရုန္းကန္မႈ ကင္းမဲ့စြာ စီး၀င္ခဲ့ရသည္။                                                                      @
                သို ့ေသာ္လည္း ေန ့လယ္ပိုင္း ကန္တင္းထဲတြင္ ထမင္းထြက္စားျဖစ္ရင္းႏွင့္ပင္ သူ ့ေၾကာင့္  ေပ်ာ္ရႊင္လုိက္ရသည္ကို ကြ်န္မ ၀န္ခံရေပလိမ့္မည္။သူကေတာ့ အိမ္မွတစ္ဆင့္ ဆုိင္ကယ္ျဖင့္ ေက်ာင္းတက္တတ္သလုိ လပတ္စားေမးပြဲ ေျဖဆုိရလွ်င္လည္း ေက်ာင္းႏွင့္နီးေသာ ေဘာ္ဒါေဆာင္တြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ စာက်က္ရင္း အေဆာင္ေနျဖစ္သူလည္း ျဖစ္ေသးသည္။အခုလည္း ကြ်န္မတို ့ႏွစ္ဦး ထမင္းစားေနသည္ကို ျမင္ေတာ့ သူက ေျပာလာျပန္ျပီေလ
                          ေႏြကို ၾကည့္ရတာဆုိင္ဟင္းေတြ စားေနရလြန္းလုိ ့ အားမရိွေတာ့ဘူး ထင္တယ္၊ဒါ့ေၾကာင့္  ကိုယ္  ေႏြတို ့ အတြက္ ဟင္းအပိုထည့္လာေပးတာ
                ဟူ၍ ဟင္းထည့္ထားသည့္ ခ်ဳိင့္တစ္ခြက္ကို ကြ်န္မတို ့စားပြဲ၀ိုင္းဆီ ပို ့ေပးရင္း အျပဳံးမပ်က္ ေျပာလာေတာ့သည္။
                           ျဖဴ ့အတြက္ ဟင္းေတာ့ မပါလာဘူးေပါ့ ….၊ဟုတ္လား…”
                သူငယ္ခ်င္း ျဖဴက သူ ့ကို စခ်င္ေနာက္ခ်င္စိတ္ျဖင့္ ေျပာလာေလေတာ့ သူ ့မွာ မေနတတ္မထိုင္တတ္ႏွင့္ပင္ ျဖစ္လုိ ။အတြင္တြင္ ေခါင္းဖြရင္း
                           ႏွစ္ေယာက္စလုံးအတြက္ ပါဗ်ာ…”
               ဟူ၍ ဘာျပန္ေျပာရမည္မွန္း စဥ္းစားရက်ပ္စြာ သူ စကားဆုိလာေလေတာ့သည္။ကြ်န္မတို ့ ႏွစ္ဦးစလုံး မတုိင္ပင္ထားပါဘဲ ရယ္ေမာလာမိေလျပီ။သူ ့အမူအရာကို ၾကည့္ရင္း သေဘာတက်ရယ္ေမာေနမိေသာ ကြ်န္မ
တုိ ့ႏွစ္ဦးကို ၾကည့္ကာ သူပါ ေရာေယာင္ရယ္ေမာမိေတာ့သည္။ျပီးမွ ရွက္ကုိးရွက္ကန္းေခါင္းကုတ္မိကာ ကြ်န္မ
တို ့ကုိ အေယာင္ေယာင္အမွားမွား ႏႈတ္ဆက္ရင္း လွည့္ထြက္သြားေတာ့သည္။ဒီလိုဆုိေတာ့လည္း သူက ခပ္အူအူ ျဖစ္ေနျပန္ေရာလားဟု ကြ်န္မ ေတြးေနမိသည္။သူငယ္ခ်င္း ျဖဴကေတာ့ ကြ်န္မကို တံေတာင္ႏွင့္ တြတ္ျပီး
                              သူ နင့္ကို စိတ္၀င္စားေနျပီ ထင္တယ္
                 ဟူ၍ ခပ္တိုးတုိး ေျပာလာခ်ိန္တြင္ေတာ့ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ စိတ္ေတြ လႈပ္ခတ္လာမိျပီ။ကိုယ့္အေပၚ ၾကင္နာယုယတာေလးကို သာယာေနမိျပီလားဟူ၍ ကြ်န္မ မေရမရာလွစြာ ေတြးေတာေနမိေတာ့၏။
                                                     @
                ညက်ေတာ့ ျဖဴႏွင့္ လက္ဖက္သုပ္စားရင္း သူ ့အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။
                                     နင္ေရာ သူ ့ကို စိတ္၀င္စားေနမိျပီလား   
                ဆုိျပီး ျဖဴ ေမးလာေလေတာ့ ကြ်န္မလည္း ဘာျပန္ေျပာရမည္မွန္း မသိ ျဖစ္ခဲ့ရ၏။ ရွက္ေသြးျဖာေနေသာ ကြ်န္မမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရင္း ျဖဴတစ္ေယာက္ တဟားဟားႏွင့္ပင္ ရယ္ေမာေနေလေတာ့သည္။ကြ်န္မလည္း ရွက္ရွက္ႏွင့္ ျဖဴ ့ကို ေခါင္းအုံးျဖင့္ ေကာက္ထုေနမိေတာ့သည္။                                               
                ထုိညက မုိးစိမ့္စိမ့္ေလးသာ ရြာသြန္းေလသည္။ေခါင္မုိးထက္မွ တစ္ေပါက္ေပါက္ က်ဆင္းလာတတ္သည့္ မုိးေရစက္မ်ားသည္လည္း ယခင္ကလုိ ဆူညံမေနဘဲ နား၀င္ခ်ဳိၾကည္စြာ ျဖစ္လ်ွက္ရိွ၏။အိပ္ရာထက္တြင္ သူ ့အေၾကာင္းမ်ားကို ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ေတြးရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနရသည္မွာ တျခားညမ်ားႏွင့္ ဆန္ ့က်င္စြာပင္။
                  ထိုညတြင္ သူ ့အေၾကာင္း ေတြးေကာင္းေကာင္းႏွင့္ပင္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေမာက်ခဲ့ရသည္။ သူႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း အိပ္မက္ထဲအထိ ထည့္မက္ျဖစ္ပါေသးသည္။
                                                   @@@
               အိပ္မက္ထဲတြင္ေတာ့ သူ ႏွင့္ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကန္သာယာသို ့ သြား၍ စကားတတြတ္တြတ္ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။
              ထုိ ့ေနာက္ ဘားအံသံလြင္တံတား အနီးရိွ လင္းႏို ့ဂူဘုရားသို ့ ႏွစ္ဦးသား သြားျဖစ္ၾကေသးသည္။
ထုိ ့အျပင္ သံလြင္ျမစ္၊သံလြင္တံတားႏွင့္ ေတာင္တန္းမ်ားကို ျမင္ကြင္းက်ယ္ ၾကည့္ရႈႏိုင္ရန္အတြက္
လင္းႏို ့ဂူေစတီေပၚသုိ ့ ေလွကားသုံးကာ တက္ေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ျဖစ္ၾကပါေသးသည္။ ေလတျဖဴးျဖဴး တုိက္ခတ္ေနသည့္ ေစတီရင္ျပင္ထက္တြင္ ထုိင္ရင္း ဘားအံျမိဳ ့၏ ျမစ္ေရအလွ၊ ေတာေတာင္သဘာ၀အလွကို ေငးေမာၾကည့္ျဖစ္သည္။လင္းႏို ့အမ်ာအျပား အစာရွာ ထြက္လာၾကမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္စားရင္း
ကြ်န္မတုိ ့ႏွစ္ဦးသား ဘားအံျမိဳ ့မေစ်းအနီးရိွ ေရႊယဥ္ေမွ်ာ္ ဘုရား၊ ဇြဲကပင္ေတာင္တန္းႏွင့္ ေက်ာက္ကလပ္ဘုရားတုိ ့၏ အလွအပမ်ားကုိ စာဖြဲ ့ကာ ေျပာျဖစ္ၾကေသးသည္။အတန္ၾကာ စကားစျမည္ ေျပာဆုိၾကျပီးေနာက္ နာရီကို ငုံ ့ၾကည့္မိေလေတာ့ ညေန ငါးနာရီပင္ ခြဲေနေပျပီ။ထုိအခုိက္ ဂူထဲရိွ လင္းႏို ့ မ်ားသည္လည္း တကြ်ိကြ်ိ ျမည္သံမ်ားေပးကာ ဂူအျပင္ဘက္သုိ ့ ထြက္ခြာရန္ ဟန္ျပင္ေနၾကေလျပီ။ကြ်န္မတုိ ့ ႏွစ္ဦးလည္း လင္းႏို ့ ထြက္လာၾကေတာ့မည္ကို ေစာင့္စားလွ်က္ႏွင့္ပင္ စြန္ရဲႏွစ္ေကာင္စ သုံးေကာင္စတုိ ့ ေကာင္းကင္ထက္ ပ်ံ၀ဲလာၾကသည္ကို လွမ္းျမင္လုိက္ရ၏။
              လင္းႏို ့မ်ား အုံလုိက္က်င္းလုိက္ ဂူထဲသုိ ့ ထြက္လာၾကပါျပီ။ပုစြန္ဆီေရာင္ သမ္းလွ်က္ရိွေသာ ညေနဆည္းဆာ အလွသည္လည္း ပ်ံသန္းလွ်က္ရိွၾကေသာ လင္းႏို ့ေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္ အသက္၀င္လာေလ ေတာ့သည္။ သံလြင္တံတားရိွ ဓာတ္ၾကိဳးမ်ားကို လင္းႏို ့မ်ား၀င္မတုိက္မိေလေအာင္ ကမ္းနားနေဘးရိွ လူမ်ားသည္ တီး၍ရသည့္ ပုံးမ်ားျဖင့္ တဒုန္းဒုန္း  တီးခတ္ၾကေလသည္။ျမည္ဟီးလာေသာ အသံမ်ားေၾကာင့္ လင္းႏို ့မ်ားသည္ အသက္အႏၱရာယ္ရိွေသာ ဓာတ္ၾကိဳးမ်ား အထက္သို ့ ျမင့္သထက္ ျမင့္ကာ ပ်ံ၀ဲေလေတာ့သည္။တစ္ၾကိမ္ တီးတုိင္း အထက္သို ့ ျမင့္သထက္ ျမင့္တက္လာေအာင္ ပ်ံသန္းတတ္ၾကသည့္ လင္းႏို ့မ်ားကို ၾကည့္ကာ စိတ္ႏွလုံး ညႊတ္ႏူးဖြယ္ ခံစားရသည္ပင္။
             သို ့ေသာ္လည္း အေကာင္ေရ ေထာင္ေက်ာ္ အုံလုိက္က်င္းလုိက္ ပ်ံ၀ဲေနၾကသည့္ လင္းႏို ့မ်ားကို စြန္ရဲမ်ားက အတင့္ရဲလွစြာပင္ သားေကာင္ ဖမ္းၾကေလေတာ့သည္။မ်ားမၾကာမီ စြန္ရဲတစ္ေကာင္ျပီး
တစ္ေကာင္ ပ်ံ၀ဲလွ်က္ သားေကာင္ျဖစ္သည့္ လင္းႏို ့မ်ားကို သူ ့ႏႈတ္သီး သူ ့ေျခမ်ားျဖင့္ တုိက္စစ္ဆင္ေလေတာ့သည္။
             ဘုရားဘုရား။လင္းႏို ့ေတြ စြန္ရဲမ်ား၏ အႏၱရာယ္မွ ေဘးကင္းရာသို ့ ေရာက္ပါေစဟု ကြ်န္မ ဆုေတာင္းေနမိခိုက္။စြန္ရဲၾကီးတစ္ေကာင္သည္ ကြ်န္မဆီသို ့ အရိွန္ျပင္းစြာ ဦးတည္လာျပီး သူ ့ႏႈတ္သီး
သူ ့ေျခမ်ားျဖင့္
             သြားစမ္းသြားစမ္း   
              အား                  
              ကြ်န္မ လန္ ့ႏိုးလာေတာ့ ေဇာေခြ်းမ်ား တစ္ကိုယ္လုံး စုိ ့နင့္ေနေလသည္။ရင္ဘတ္ကို ဖိမိေတာ့ ႏွလုံးခုန္သံက အရိွန္ျပင္းထန္စြာ ခုန္လာေပျပီ။မည္သို ့ေသာ နိမိတ္ပါလိမ့္ဟု ေတြးမိရင္း သက္ျပင္းကို ရႈိက္ထုတ္ရင္းႏွင့္ပင္ စိတ္ႏွလုံး ညွဳိးႏြမ္းလာမိေတာ့၏။
             ႏႈိးစက္မွ နာရီကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ မနက္ ငါးနာရီပင္ ထုိးေနေလျပီ။ကြ်န္မ ဆက္မအိပ္ျဖစ္ ေတာ့ပါ။ထုိအိပ္မက္ကိုသာ ေတြးေတာရင္း မနက္ မိုးလင္းခဲ့ရသည္။
                                                  @@@
              ဒီမနက္ စာသင္ခန္းထဲ ၀င္လာေတာ့ ေက်ာင္းသူမ်ား ကြ်န္မကို ၾကည့္ျပီး တီးတုိးတီးတုိးေျပာဆုိေနၾကသည္ကို လွမ္းျမင္လုိက္ရသည္။သူတုိ ့ေတြ ဘာမ်ား ေျပာေနၾကပါလိမ့္ဟု ကြ်န္မ ေက်ာမလုံစြာ ေတြးေနမိ၏။ထိုအခ်ိန္တြင္ သူတုိ ့အဖဲြ ့ထဲမွ တစ္ေယာက္က ကြ်န္မဆီ ဦးတည္လာျပီး စကားစလာေလသည္။
                             နင္နဲ ့ ကိုမ်ဳိး၀င္းတို ့ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ေနၾကျပီဆုိ၊တစ္ေက်ာင္းလုံးက ေျပာေနၾကလုိ ့ ငါ နင့္ကို ေမးၾကည့္တာ…”  
                သူ ့အေမးေၾကာင့္ ကြ်န္မ ထိတ္လန္ ့သြားရ၏။
                               ဘယ္ကေန ၾကားထားလုိ ့လဲ၊ငါနဲ ့ သူက ဘာမွ မျဖစ္ရေသးပါဘူးခင္ရုံပဲ ခင္ရေသးတာပါ…”    
                               သိဘူးေလနင္တုိ ့ေတြ တတြဲတြဲနဲ ့ ျမင္ေနေတြ ့ေနရလုိ ့ ေမးၾကည့္တာ… ”
               ဘုရားေရ။ကန္တင္းထဲမွာ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းကိုသာ  ကြက္ျပီး လက္ေဆာင္ေတြ ေပးေနသည္ကို  သူတုိ ့က တစ္မ်ဳိး ထင္ျမင္ေနၾကျပီလား။သူႏွင့္ ကြ်န္မတုိ ့ႏွစ္ဦး တစ္ခါဖူးမွ် စကားရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း  မေျပာျဖစ္ ခဲ့ၾကဖူးပါ။ကန္တင္းမွာ ဆုံျဖစ္လွ်င္လည္း အလာပ သလႅာပ စကားအနည္းငယ္မွ်သာ ေျပာျပီး သူလည္း သူ ့သူငယ္ခ်င္းရိွရာ ၀ုိင္းမွာ ထမင္းစားျဖစ္သည္ပဲေလ။ သည္အတုိင္းသာဆုိ သူ ေပးလာမည့္ လက္ေဆာင္ေတြကို မယူမိဖုိ ့ ကြ်န္မ ဆင္ျခင္ရေပလိမ့္မည္။ဆရာမေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ စာသင္ေနၾကေသာ္လည္း ကြ်န္မ၏ စိတ္အာရုံထဲတြင္ေတာ့ ထုိကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အစာမေၾကျဖစ္မိသည္။ သူငယ္ခ်င္း ျဖဴသည္ပင္
                                    ေႏြနင္ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနတာလဲေနမေကာင္းလုိ ့လား…” 
                ဆုိျပီး ေမးလာေလေတာ့ ကြ်န္မ ျဖည္းညင္းစြာပင္ ေခါင္းခါလုိက္မိသည္။ရင္ထဲတြင္ေတာ့ ေလးလံဆဲပင္။         
                                                  @@@
                                      ဘာဟင္းေတြ စားေနတာလဲ ေႏြ
               ကန္တင္းထဲတြင္ ကြ်န္မတုိ ့ ထမင္းစားေနၾကခုိက္ သူ ကြ်န္မတုိ ့၀ိုင္းဆီ စကားလာေျပာေတာ့သည္။ ခုတေလာ ကြ်န္မ သူႏွင့္ စကားေျပာခ်င္စိတ္ မရိွေတာ့ပါ။သူ ကြ်န္မကို  ဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ  ထပ္ေပးဦး
မလို ့လဲ။ ခ်စ္စကား တစ္ခြန္းတေလေတာင္ မေျပာဘဲ ကြ်န္မကို အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြ ေပးေနတာ ဘာသေဘာလဲ။ကြ်န္မ မယူခ်င္ဘူးဟု ျငင္းဆန္ေလတုိင္း ျဖဴမွတစ္ဆင့္ ကြ်န္မထံသို ့ ေရာက္လာေအာင္ လက္ေဆာင္ေပးတတ္သည့္ သူ ့ကို ကြ်န္မ မည္သို ့ သေဘာထားရမည္လဲ။ ကြ်န္မ မစဥ္းစားခ်င္။ဘာမ်ွ ျပန္မေျဖဘဲ သုန္မႈန္ေနေသာ ကြ်န္မကို ျဖဴက                 
                                ေဟဘာေတြးေနတာလဲ၊ကိုမ်ဳိး ေမးေနတယ္ေလ…”  
                                ေၾသာ္အင္း၊ဒီေန ့ေႏြ ေနသိပ္မေကာင္းလုိ ့ပါ ကိုမ်ဳိး
                                                ေၾသာ္…”
               သူ၏  ေၾသာ္…”ဆိုသည့္ အသံေၾကာင့္ ကြ်န္မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရသည္။သို ့ေသာ္ မတတ္ႏိုင္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အေပ်ာ္သေဘာႏွင့္ သို ့ေလာသို ့ေလာ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနတတ္သည့္
သူ ့လုိလူကို ကြ်န္မက သနားရဦးမည္လား။အခုဆုိ အတန္းထဲတြင္ပင္  သူႏွင့္ ကြ်န္္မ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ေနၾကျပီဟု သတင္းထြက္ေနျပီပဲေလ။
               တကယ္ဆုိ၊တကယ္ဆုိ
               သူႏွင့္ကြ်န္မတုိ ့ႏွစ္ဦး ခ်ိန္းေတြ ့ၾကဖုိ ့ ေနေနသာသာ လက္ကေလးေတာင္ ကိုင္ဖူးၾကသည္မွ မဟုတ္တာပဲေလ  
               စာသင္ခန္းထဲ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ျဖဴက အားမလုိ အားမရႏွင့္ ကြ်န္မကို ေျပာေနေလျပီ။ ကြ်န္မလည္း
                               ျဖဴရယ္နင္ သူ ့အေၾကာင္း ဘာမ်ား သိထားလို ့လဲ၊သူနဲ ့ငါ ရင္းႏွီးရုံကလြဲျပီး ဘာမွ မျဖစ္ေသးတာကို နင္လည္း အသိ၊ေယာကၤ်ားေတြအေၾကာင္းကို နင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား သိထားလုိ ့လဲ ျဖဴရယ္…”
                                နင္ေရာေယာကၤ်ားေတြ အေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္မ်ား သိေနျပီလို ့လဲ ေႏြေျပာေလ…”
               ျဖဴ၏ အေမးေၾကာင့္ ကြ်န္မ ေခတၱ ေတြေ၀ျငိမ္သက္သြားမိ၏။ကြ်န္မ ဘာျပန္ေျပာရမည္လဲ။ျဖဴ၏ အၾကည့္စူးစူးကို ေသြဖယ္ျပီး ကြ်န္မ ျဖဴ ့ကို စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာျဖစ္လုိက္သည္
                                  ငါ့ ဘ၀နဲ ့ရင္းျပီး ေယာက်ၤားေတြ အေၾကာင္းကို သိထားတယ္လုိ ့ နင့္ကို ငါ ေျပာလုိက္ရင္ေရာ နင္ ယုံႏိုင္ပါ့မလား…”
       ကြ်န္မ၏ အသံေတြ အဖ်ားခတ္သြားပါျပီ။မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ကြ်န္မပါးျပင္ေပၚ သြန္က်လာျပီပဲေလ။        
                                                   @
              ဒီညတြင္ေတာ့ ကြ်န္မ၏ အာရုံထဲသို ့ပင္ အတိတ္ျဖစ္စဥ္မ်ားက ၀င္ေရာက္ ေနရာယူလာၾကသည္။
              မုိးျခိမ္းသံအလား ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြ ပစ္ေပါက္သည့္ အသံ၊ရန္ျဖစ္ ဆူပူေနၾကသည့္ အသံမ်ားသည္ ကြ်န္မ၏ ႏုနယ္လွေသာ ႏွလုံးသားေလးဆီသုိ ့ အရိွန္အဟုန္ျပင္းထန္စြာ ရုိက္ခတ္လုိ ့လာ ေလျပီ။ျပီးေတာ့ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္အဲဒီ မိုးသည္းညမွာ ငိုယုိလို ။ထုိ ့အျပင္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး၏ လႈိက္လိႈက္လွဲလွဲ ငိုေၾကြးသံကိုလည္း စိတ္ထိခုိက္ တုန္ရီစြာ ၾကားလုိက္ရေသး၏။
                              ေယာက်ၤားဆုိတာ ဒီလုိပဲ မရခင္တုန္းက ကိုယ့္အေပၚ ေကာင္းျပ၊ရျပီးေတာ့လည္း သူတို ့ေသာက္ေနက် ေဆးလိပ္ျပာေလာက္ေတာင္ တန္ဖုိးမထားတတ္ေတာ့ဘူး 
             ဟူ၍ ရႈိက္ၾကီးတငင္နဲ ့ငိုယိုျပီး ေျပာေနသည့္ အသံ အသံပိုင္ရွင္ႏွင့္အတူ ကြ်န္မ ေရာငိုေနမိေတာ့သည္။မုိးေတြလည္း သည္းသထက္ သည္းလာပါျပီေလ။
             ခံႏိုင္ရည္ မရိွေတာ့သည့္အဆုံး နားႏွစ္ဖက္ကို ပိတ္ကာ လႈိက္ေမာစြာ ကြ်န္မ ငိုေၾကြးမိေတာ့သည္။
သို ့ေသာ္လည္း နာၾကည္းစို ့နင့္ေနေသာ အသံကိုေတာ့ နားထဲတြင္ ၾကားေနမိဆဲပင္။               
                                   ေယာက်ၤားဆုိတာေယာက်ၤားဆိုတာ
                                   ဟင့္အင္း။ဟင့္အင္း        
                                   ကြ်န္မ လက္မခံခ်င္ဘူး။လက္မခံခ်င္ဘူး….
                                   လက္မခံ ပါရေစနဲ ့ေတာ့ အေမရယ္္
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါဦးမည္)
                                                                  ေထာ္ဦး(ဘားအံကြန္ပ်ဴတာ)
                                              ၂၀၁၄၊ဇန္န၀ါရီလထုတ္ Treasure Land မဂၢဇင္း  
ဇာတ္သိမ္းပိုင္း ဖတ္ရႈရန္ - 
http://htawoo.blogspot.com/2013/11/blog-post.html 

No comments:

Post a Comment